Kinderjaren in `t groen.

4-Mei- 2020-Maandag. 

Kinderjaren in `t groen.

Het begin van mijn aanwezigheid in de wereld, er was toen een oorlog, ook in Nederland.

Europa was in rep en roer. Ook mijn ouders. Het huis wat zij toen in Petten  bewoonden moest  worden afgebroken. Zoals vele die  ook aan de kust woonden. Ooit zou vanuit Engeland, onze kust worden bestormt door soldaten, die ons zouden bevrijden van de bezetter. Echter lezers van dit stukje schrijven, weten dat die invasie in Normandie in Frankrijk, dat begon ongeveer na mijn geboorte.

In 1945 kwam in Nederland de bevrijding.

Mijn Moeder kon nu eindelijk haar ouders ontvangen na 5 jaren van onzekerheid door die oorlog.

Wij kleine kinderen zagen voor het eerst opa en oma die in Zaandam woonden. Een hele reis indertijd naar gehuchtje ‘’ Korfwater’’ in de duinen nabij Petten.   Ik stond buiten voor het kamerraam ,in ons tijdelijk onderkomen, naar binnen te kijken naar Oma , de moeder van mijn moeder. Zij kon wel 10 keer zeggen ga buiten spelen met je broertje maar het lukte  bij mij niet.

Nu weet ik wel waarom Ik lijk sprekend op mijn oma , ik  zag die gelijkenis .

Opa zag de oplossing, hij ging wandelen met z`n kleinkinderen ,ik en mijn broertje Samen wandelen wij met Opa naar `t  dennenbos dat tegenover het veld lag voor ons huis.

 Ik stapte er lustig oplos maaaaar mijn broertje trok een huil gezicht hij wilde geen paaseitjes zoeken in het bos. Hij wilde dit niet en dat niet en keek boos, met zijn bruine ogen naar Opa. Hij wilde naar mamma want die Oma zat nu veel te dicht bij zijn moeder en hij wilde de aandacht van zijn moeder en ja dat ging vanzelf niet. Opa gooide z`n plannen ook om ,we gingen door het bos weer terug naar huis.[We gaan even een stap opzij. Vanuit een kippen schuur ,daar woonden ons gezin en ook anderen die verjaagt waren uit  hun huizen in Petten.

.Die kippen schuren stonden nabij  een boerderij in  plaatsje Burgerbrug.  En mijn ouders liepen op een mooie dag naar korfwater en kwamen bij het ‘’vakantie Rietveld’’ huisje dat tegen het duin stond. Mijn zus ouder dan ik en dun en lenig die klom door het wc raampje en deed de deur open!! ja mijn moeder kraakte het vakantie huisje. In die tijd konden alle bewoners van Petten, die ook een huis hadden gehad in Petten, een nieuw huis laten bouwen. ja Mijn Moeder had een droom En toekomst. En de bewoners van het vakantie huisje die vonden het goed dat wij er tijdelijk in hun huisje woonden. ]

Voor ons kinderen was het een heerlijke tijd.

 Zon, duin, zee en bos alles vlakbij. Ik kan er nu nog over die tijd schrijven .

Wat het deed bij een kind om zich te kunnen  ontwikkelen Dat gevoel van toen zit diep geworteld bij mij.

In ons nieuwe huis  in Petten waren de nieuwste snufjes .Zoals een wastafel in de slaapkamer en een douche en wastafel en een bijkeuken om  de gezinswas te wassen en een fornuis met een oven en telefoon ja dat was in die tijd heel nieuw.

Die euforie van nieuw en toekomst en er was werk voor mijn vader hij was vrachtrijder. Echter de donkere wolken stapelde zich ‘’een oorlogswolk’’ die maar niet weg dreef uit het hoofd van mijn Vader. Hij werd ziek[ brun-out ]zou men nu zeggen Voor ons als gezin moest mijn vader ander werk en huis zoeken. Dat werd een groot huis, oud en stevig en een benzine pomp er voor het huis. Het stond in Schagerbrug .Mijn moeder heeft toch wel gezucht. Weer opnieuw beginnen zou het nu wel lukken? Ja dat ging. Mijn moeder ging bouwvakkers eten  en bed geven, want er werden  nieuwe huizen gebouwd in het dorp  de bouwvakkers kwamen uit Friesland en niemand had nog een auto en zo was er een gat in de markt en moeder pakte dat snel op.

 Wij als kinderen hadden buurkinderen om mee te spelen en ik had ook vriendinnen en de school was niet ver om te lopen Wat een weelde voor een kind.

 Centen ???nee dat was er niet veel maar net genoeg En zomaar buiten spelen zonder auto verkeer de hele straat voor jou alleen en de buurkinderen hadden  dan geen ruzie met elkaar. Er was 1 meisje wat ouder dan de anderen die altijd wel wat kon bedenken voor de groepje buurkinderen om te spelen

Was het niet zo dat ieder gezin 10 gulden kreeg om te beginnen van de regering. Het 10 tje van Liefting als ik het mij goed herinner. Doordat er voor het kind zo veel te beleven was. Kreeg ik ook een gelukkige kindertijd ondanks dat vader last had van zijn Oorlogs verleden dat werkte zwaar op hem hij was ziek en kon er maar niet los van kon komen wat hij gezien had.in die oorlog.

 Mijn moeder ging pension gasten houden en badgasten zo kwamen er centjes binnen en wie hadden mijn ouders nu nodig ???juist ik Mijn pubertijd was geen scholing of ontplooiing van creativiteit Mijn broertje net 1jaar …juist 6weken  na mij… kreeg de voorrang met scholing  Mijn vader wilde niet dat Zoon zijn toekomstig gezin niet kon onderhouden  dat is mijn vader gelukt zijn zoon kreeg een goed leven. En de meisjes dan? ik en mijn zus ja die hingen er een beetje bij De aandacht was er niet voor ons mede door het ziek zijn van mijn vader.

 Ik kan niet zeggen dat ik er onderleed er was evengoed zo veel te leren van de mensen om mij heen. Ik voelde al heel jong mij verantwoordelijk voor het geluk van mijn ouders Die donkere oorlogswolk die maar bleef hangen in het hoofd van mijn Vader. Zo vergat ik mij in te spannen voor mijn eigen ontwikkeling . Juist wie was ik ? Ik ging schrijven. naaien kleding ontwerpen en schilderen breien en borduren ja dat was ik .Nu op mijn 77ste ben ik een beetje van dat te  gaan doen voor de gezelligheid. Ik heb vriendinnen en ook met het schilderen. in een clubje .Hoe wonderlijk ook in Petten!!!!  In Petten snuif ik weer de lucht in van mijn kindertijd. Hoe het lange gras hoog en warm aan voelde. Als ik naar de club rij,  onder het duin langs het dennen bos en de viskluft voorbij rij. Daar waar de bewoners van Petten vroeger door het land naar Schagen liepen ,langs het pad de viskluft,  daar bij de zee lagen toch de botters [platbodems] op `t zand hun vis te lossen. allemaal  zo lang geleden Daar in Petten kom ik mijzelf weer tegen ben ik weer even kind.  Hoe de zon kan schijnen over de dijk heen, Ik loop er alleen. Hoe graag heb ik het gewild, met een dierbare vriend en dan zeggen, zie de zee zie de golfjes, we zijn niet eens een schijfje van een druppeltje en toch spiegelen wij ons aan de ervaringen in onze jeugd. Op mijn 77ste werd ik ziek stortte in elkaar en kon helemaal niets meer Moest alles opnieuw leren. Ik kreeg kanker en de rekbare jaren hoe lang zou ik kunnen leven .Ja ik ben blij met mijn leven en ondanks dat het moeilijk is  om opnieuw te beginnen’’ De liefde’’ van de mensen om mij heen maken mijn leven zo goed.

Guda Adriana Vriesman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s