De schone zomer verdriet

Zonnetje je schijnt nu  zo zacht.

de zomer is er geweest.

bloemen verwelken van kleur.

zaden laten zich zien.

ik buk mij , ze te rapen.

koester ze,

om wat eens zo mooi was.

ik werp mij op der aarde.

blijf, blijf, bij me mooie bloem.

waarom vallen nu je mooie blaadjes.

je steel wordt slap en lusteloos.

dikke tranen vallen over mijn wangen.

ik ruik nog de vage bloemengeur.

hoelang moet ik wachten.

moet ik alleen de koude winter door.

ik fluister kom volgend jaar weer.

ik zal je zoeken.

je welkom heten.

met eerste sprietje groen.

die  je mij toont.

Adriana-Vriesman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s