Spookje

Spookje wat raas je nu toch

door de kale takken van de bomen!

De blaadjes liggen al lang op de grond .

Waarom spookje gons je dan toch door mijn hoofd?

de oude blaadjes zijn verdord tot compost.

Toch spring je als een jonge lente weer naar voren

het is niets anders dan ik, ik, ik .

daar gruw ik zo van .

Spookje er zijn toch zoveel mooi dingen,

dat zou je toch willen beleven.

Spookje je raas weer door mijn huis,

moet ik weer over al aan meedoen?

Ik ben al zo vermoeid

en jij hijs mij weer overeind;

Ik wijs je de deur, ga, ga ,ga  .

Ga maar naar buiten spookje ,

niet bij komen zeuren

over oude familieleden van een ver verleden.

Het is nu rustig en vredig,  ik lees en ik schrijf.

Over jou spookje , ga naar buiten,

en raas door de kale takken van de bomen.

Dan kan ik zeggen;

het spookt vandaag weer goed buiten.

Adriana Vriesman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s