Moeizaam zeul ik steeds

met de jaren die achter mij liggen

als een oude pruttel ven

een  ven met een donkere diepte

met bosschage en wilde bloemen, om

lokkend groene water door de vage zon

het rol koffertje gaat open

laat de jaren leegstromen

drijvend zakt het door het groene

water van de ven

mijn haren wordt grijzer en grijzer

een windje speelde even met mijn haar

een vage zon trok aan oude gedaante

jong trek ik mij omhoog aan het ik.

Guda Vriesman.