U heeft mij daar gezien

in de jonge meisjes jaren

ontstuimig en een en al durf.

Besproei ik U

nu met mijn zweet

over al dat leed,

     ….ik vergeet.

Ja ik weet ik ben uniek.

Er is mij een vreemde

ontroering ontvallen

       Ik oude dame

met in haar winterkleed

lente bloemen geweven.

Sneeuw zit in de lucht

geen blad aan de boom

`t ijs strak in een sloot.

Waar blijft de lentetooi?

Zomert het nu al in uw hoofd?

bent U het vergeten?

…het is een troost..

bij het opruimen van uw hoofd.

GUDA