Weergaloze denken

In het weergaloze denken

schieten jaren van herinnering voorbij

zo maar op het bankje naast de deur

het vrije veld ligt verderop .

Hier in de beslotenheid van de tuin

kun je, je laten gaan

het kind dat op straat

de tol met een draad liet tollen ,zo lang mogelijk

de straat bol met een stenen gootje ernaast

vlak bij huis nier verder.

Het verdere kwam later –later

weidse polders dromen voorbij

weidebloemen ,vogels ,regen en  zon.

Vergeten zijn de donderwolken die zich stapelde aan de horizon .

De bruid in stralend wit en zilver

zij komt niet meer terug in stralend wit en zilverdraad

een stille glimlach van toen, het mooie omringt  alles.

Zo op mijn bankje zie ik mij buigen

naar de bloemen die bloeien

hoor ik de vogels fluiten in de boom

mijn trouwe maatje lang uit voor mijn voeten.

Mijn stappen niet ver van huis

de toekomst vredig en vol

richten zich op de ongeziene wereld.

Ardiana Vriesman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s