Vrij.

Jouw verzamel woede woekert immers altijd!

Je kast is nooit vol,

je stapel en stapel op elkaar

en  vergeet.

Tot een woord een zin de kast opentrekt

je bent het bijna vergeten

dat het er is,

en nooit meer weg zou gaan.

Nu zie je dat schamel ding

dat door verdriet overspoelt

weg gezet is in een droevig ogenblik.

Echter nu…je begrijpt ,je beziet,

het zijn de jaren van vrijheid ,waarvan je nu profiteert

vrij van woede en bezit kun je verder

je tred is wat bedachtzamer,

de felle zon wordt wat afgeschermd,

om zo vrij te kunnen denken.

Je stoft de kast voorzichtig af

en ziet het verschrompeld tot prullaria.

Het is de vrijheid van het denken

dat je zo gelukkig maakt

Adriana Vriesman