Als een bleke schim

ligt daar mijn zorg en nijd

de storm reeds uitgewoed

stil doodstil in de nacht

het hart kreunt en wacht

ik denk aan weemoed

aan die eerste nacht

terwijl de ochtend zich laat zien

sleept de nacht je telkens mee.

regendruppels glijden langs het raam

zachtjes gehoorzaam naar beneden

de ochtend glinstert mee

het blijft stil

de zucht is al lang vertrokken

mijn hart jouw hartendief

wie zegt nog mijn lief.

Adriana Vriesman