Een Zomer avond.

Ben ik te lang verlaten

door kinderen mijns bloed?

Het pad is te smal om te lopen

` gras te hoog om te zien

Het” vroeger” blijft wazig dwalen.

Diepe wensen zijn vervlogen,

familie banden zijn gestorven,

daar wacht mij het lege niets.

Slechts flarden van gesprekken

van  oude ooms bereiken

mij in oude beelden .

De bomen in mijn hof steunen mijn rug.

hun balderen vallen neer voor mijn voeten,

zij ritselen van zomeravonden ,

laten zich opnemen door de wind

de oude verhalen waaien mee.

De late zomer avond kleurt fel rood,

Oranje  vermengd met zachte lia tinten

Langzaam verdwijnen de kleuren in de nacht.

Stil  vreedzaam sluit de nacht om mij heen.

Adriana Vriesman.